Ιματιοθήκη > Λίγα Λόγια

... για την Ιματιοθήκη 


   Περιοχές, χώρες αλλά και ολόκληρα κράτη ξεχωρίζουν από την ενδυμασία τους. Η φύση, ο τρόπος ζωής των ανθρώπων, το επάγγελμά τους αλλά ακόμα και η χρονική περίοδος έχουν άμεση σχέση με τον ρουχισμό μικρών περιοχών αλλά και ολόκληρων εθνών. Η θρησκεία και τα αξιώματα των ανθρώπων συνδέονται άμεσα με τις στολές τους και κάθε λεπτομέρεια σε αυτές όπως το χρώμα, τα κεντητά σχέδιά τους, τα εξαρτήματά τους έχουν ιδιαίτερη σημασία και συγκεκριμένο συμβολισμό.

   Το ύφασμα, η κλωστή και το κορδόνι συνδυασμένα με την ιδιόρρυθμη και πολύπλοκη τέχνη της ραπτικής γέννησαν στο χρόνο μοναδικά στο είδος τους και ανεκτίμητης αξίας δημιουργήματα και ακόμα καλύτερα έργα τέχνης, που ορίζουν την καλαισθησία και το πνεύμα των λαών.


  Στην Ελλάδα, σήμερα, διαρκώς εξελισσόμενη και θελκτική  χαρακτηρίζεται η επιστήμη της ενδυματολογίας αφού δικαίως αναγνωρίζεται η αξία και ο πλούτος που διαθέτει. Επισκέψεις σε λαογραφικά μουσεία, ενημέρωση από την ατελείωτη βιβλιογραφία, επιλεκτική έρευνα στο διαδίκτυο, χρήση οπτικοακουστικού υλικού και επαφή με ανθρώπους παλαιότερης γενιάς είναι μερικές από τις πηγές που θα μας βηθήσουν να ανακαλύψουμε τις φορεσιές μιας άλλης εποχής.

  Είναι κοινώς γνωστό ότι η χώρα μας διαθέτει μια κληρονομιά τεράστια και αναρίθμητη σε παραδοσιακές φορεσιές ένας απίστευτος πλούτος ελληνικών παραδοσιακών ενδυμασιών που συγκινεί και όμοιό της δεν βρίσκει κανείς πουθενά στην Ευρώπη, γεγονός που αποδεικνύει πόσο ανήσυχος ήταν ο Έλληνας την ίδια στιγμή παρατηρεί κανείς την άριστη κατασκευή τους. Ρούχα φτιαγμένα από τεχνίτρες της εποχής που αναδεικνύουν το γυναικείο σώμα. Η διαφορετικότητα τους και ο συμβολισμός τους είναι χαρακτηριστική. Πηγές αναφέρουν ότι η παραδοσιακή   φορεσιά γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στο τέλος της Τουρκοκρατίας και συγκεκριμένα μετά την απελευθέρωση του ’21. Εκείνη την περίοδο ο χριστιανικός πληθυσμός του τόπου μας ζώντας σε κλειστές, αυτάρκεις και απομακρυσμένες κοινότητες του βουνού, του κάμπου αλλά και των νησιών, χειραφετήθηκε, εκφράστηκε και ελεύθερα έδωσε τη δική του ταυτότητα και φυσιογνωμία στην εικόνα του και την ενδυμασία του η οποία σχετιζόταν άμεσα με το τόπο του. Αυτός είναι και ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους στο τέλος του 19ου αιώνα βρέθηκε σχεδόν κάθε κοινότητα, κάθε χωριό, κάθε περιοχή να έχει τη δική του φορεσιά.



  Το Λύκειο Ελληνίδων Αθηνών διακρίνοντας, σε δύσκολες για τη χώρα μας εποχές, αυτό το μοναδικό πλούτο του τόπου μας και με τη σημαντική συμβολή της ενδυματολόγου Ιωάννας Παπαντωνίου, ανέπτυξε και τελικά απέκτησε το 1988 μια αξιόλογη ιματιοθήκη αυθεντικών Ελληνικών Φορεσιών. Μερικά χρόνια αργότερα το Λύκειο Ελληνίδων Αθηνών πραγματοποίησε ένα ακόμα πρωτοποριακό βήμα δημιουργώντας το Μουσείο της Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η τότε Υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, εγκαινίασε, το Μάρτιο το 1988, το Μουσείο αναφερόμενη με πολύ κολακευτικά λόγια για το Λύκειο καθότι όταν ήταν και αυτή μικρή χόρεψε για το Λύκειο Ελληνίδων.


  Με γνώμονα τη διάδοση και τη διατήρηση του λαϊκού μας πολιτισμού και της ενδυματολογικής μας κληρονομιάς, κινήθηκε και το Λύκειο Ελληνίδων Πατρών όπου από την επανίδρυσή του έως και σήμερα έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια πλούσια ιματιοθήκη από αυθεντικές φορεσιές και πιστά αντίγραφα φορεσιών από την Ηπειρωτική αλλά και την Νησιώτικη Ελλάδα.

  Στην ενότητα που ακολουθεί μπορείτε να έχετε μια εικόνα από την πλούσια Ιματιοθήκη του Λυκείου Ελληνίδων Πατρών.