Νέα > Κάλαντα του Λαζάρου - Οι μαθητές του Λυκείου των Ελληνίδων Πατρών αναβιώνουν το έθιμο του Σαββάτου του Λαζάρου λέγοντας «τα κάλαντα του Λαζάρου» στις αρχές της πόλης

 Το Σάββατο του Λαζάρου είναι από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θεωρείται η «πρώτη γεύση» της Μεγάλης Εβδομάδας. Μέρα νίκης της ζωής επί του θανάτου, μέρα χαράς που προοικονομεί τη χαρμολύπη της Μεγάλης Εβδομάδας και της Ανάστασης που ακολουθεί.

   Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια γιορτή ιδιαίτερα προσφιλής στον ελληνικό λαό. Από τη μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη πολλά έθιμα τιμούσαν την λαμπρή αυτή μέρα.

  Εμείς, οι μαθητές του Λυκείου των Ελληνίδων Πατρών θα αναβιώσουμε το έθιμο του Λάζαρου όπως γίνονταν στην Κατοχή Αιτωλοακαρνανίας μιας και τα «λαζαρικά» από τόπο σε τόπο έχουν πολλές παραλλαγές.

Όπως λέει η παράδοση, ένα έθιμο της ημέρας είναι τα παιδιά να γυρνάνε απὸ σπίτι σὲ σπίτι, τραγουδώντας τοὺς «Ἀγερμούς» και κρατώντας ένα ομοίωμα του Λαζάρου.

Με μεγάλη χαρά κατασκευάσαμε τον «Λάζαρο».  Με καλάμια από τους αγρούς, με σχοινιά, με κληματόβεργες από τα φρεσκο κλαδεμένα αμπέλια, με πολλά και χρωματιστά μαντήλια που τότε μας τα έδιναν οι γυναίκες του χωριού, με πανέμορφα λουλούδια που τα μαζεύαμε από τα χωράφια και τέλος με τα απαραίτητα κουδούνια – τα κυπριά. Τα κουδούνια δίνουν την φωνή στο «Λάζαρο» και ο ήχος που βγαίνει κτυπώντας τα συμβολίζει την ανάσταση του Λαζάρου μιας και ήταν ο πρώτος που αναστήθηκε.
Κρατώντας και κουνώντας τον στολισμένο «Λάζαρο» και τα κουδούνια, γυρνάμε στο κέντρο της πόλης και ψάλλουμε τα «Κάλαντα του Λαζάρου» μιας και θεωρείται ένα από τα πιο διαδεδομένα έθιμα για το Λαζαροσάββατο.

«ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ»

"Πες μας Λάζαρε τι είδες
εις τον Άδη που επήγες.
Είδα φόβους, είδα τρόμους,
είδα βάσανα και πόνους,
δώστε μου λίγο νεράκι
να ξεπλύνω το φαρμάκι,
της καρδούλας μου το λέω
και μοιρολογώ και κλαίω.
Του χρόνου πάλι να 'ρθουμε,
με υγεία να σας βρούμε,
και ο νοικοκύρης του σπιτιού
χρόνια πολλά να ζήσει,
να ζήσει χρόνια εκατό
και να τα ξεπεράσει."

Στην Μακεδονία και τη Θράκη το έθιμο του Λαζάρου έπαιρναν μέρος μόνο κορίτσια. Τα «Κάλαντα του Λαζάρου» τα τραγουδούσαν κοπέλες διαφόρων ηλικιών ακόμα και κορίτσια τις παντρειάς που ονομάζονταν "Λαζαρίνες".

   Την παραμονή της γιορτής, οι Λαζαρίνες ξεχύνονταν στα χωράφια έξω από τα χωριά για να μαζέψουν λουλούδια που με αυτά θα στόλιζαν το καλαθάκι τους. Ανήμερα του Λαζάρου, οι «Λαζαρίνες» ντυμένες με τοπικές ενδυμασίες, γύριζαν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας.

   Οι νοικοκυραιοι που ακουγαν τὰ κάλαντα, έδιναν στις Λαζαρίνες φρουτα, διάφορα φαγώσιμα ή χρήματα.
  
   Ένα άλλο έθιμο της ἡμέρας είναι τα «Λαζαράκια». Για την ψυχή του Λάζαρου οι γυναίκες ζύμωναν ανήμερα το πρωί ειδικά κουλούρια, τους "λαζάρηδες", τα "λαζαρούδια" ή και "λαζαράκια". Πρόκειται γιὰ μικρὰ ψωμάκια πλασμένα σὲ σχήμα ἀνθρώπου σπαργαμωνένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες. Μέσα στὴν ζύμη έβαζαν μέλι ή καρύδια ή σταφίδες ή ό,τι άλλο έβγαζε ο κάθε τόπος. Όσα παιδιά είχε η οικογένεια τόσους "λαζάρηδες" έπλαθαν και στη θέση των ματιών έβαζαν δυο γαρίφαλα. Το έθιμο λέει: "Λάζαρο δεν πλάσεις, ψωμί δεν θα χορτάσεις".

Καλό Πάσχα !!!