Λύκειο Ελληνίδων > Μνήμες Πατρών

...από το Δημήτρη (Τζίμη) Ηλία

Απ’ όσα θυμάμαι σχετικά με το Λύκειο Ελληνίδων Πατρών

  Για την επανίδρυση του Λυκείου Ελληνίδων Πατρών το Κεντρικό Λύκειο (Αθηνών), ανέλαβε να δώσει μια παράσταση Ελληνικών Χορών με την “μεγάλη” του χορευτική ομάδα. Σ’ αυτήν χόρεψα και εγώ (μεγάλο στέλεχος η αφεντιά μου τότε, πώς να το κάνουμε;). Νομίζω ήταν το 1976. Χορέψαμε στο Δημοτικό Θέατρο Πατρών – ωραίο θέατρο - για μιάμιση ώρα. Μαζί μας χόρεψε και μια ομάδα με πατρινόπουλα του Λυκείου Πατρών. Τα είχε προετοιμάσει η πρώτη τους δασκάλα. Νομίζω ήταν η Έλδα Αντωνιάδου με την Λίλη την Τσούτσουρα από το Κεντρικό. Το θέατρο γεμάτο –ενθουσιασμός - χαλασμός, όλα καλά. Η φιλοξενία από μέρους των κυριών της Πάτρας άψογη. Μείναμε στο ξενοδοχείο MEDITERANNE  και την άλλη μέρα μας δεξιώθηκαν στην «ΑΧΑΪΑ ΚΛΑΟΥΣ». Βγάλαμε και φωτογραφίες, αμέ. Κάπου τις έχω βάλει….
 
   Μετά την Έλδα πήγε για δάσκαλος ο Γ. Κώτσος για λίγο (του ερχόταν μακριά και έφυγε). Ανέλαβε η Κίτσα ……, αλλά και αυτή έπρεπε να φύγει λόγω γάμου. Με παρακάλεσε να αναλάβω εγώ. Μου το ζήτησε αρκετές φορές όπως και κάποιες κυρίες του Κεντρικού. Επέμεναν να πάω εγώ και να αναλάβω δάσκαλος (για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο – έλεγαν). Τότε κάθε Κυριακή πρωί πήγαινα στο Άργος στο Λύκειο. Το σκεφτόμουνα. Δύσκολα τα πράγματα. Η απόσταση μεγάλη. Ο δρόμος όλο δυστυχήματα. Τα παιδιά στο Λύκειο λίγα, ρούχα καθόλου, είχα και τον δικό μου σύλλογο στα Μέγαρα (το συγκρότημα). Που να προλαβαίνω. Το Κεντρικό με πίεζε. Αν έρθει να αναλάβει ο Τζίμης, σωθήκατε, και δος του επαίνους για την αφεντιά μου – ούτε προξενήτρα να ήτανε.
 

   Τελικά δέχτηκα. Η πρώτη μου επαφή παγερή-σκεπτική αλλά και χαρούμενη. Έγιναν οι συστάσεις. Οι κυρίες καθισμένες απέναντί μου (σαν ιερά εξέταση).

   Τα παιδιά στην ομ
άδα (την μεγάλη) μπερδεμένα, από δημοτικό, γυμνάσιο κ.λ.π. Η πρώτη κίνηση. Το ξεκαθάρισμα. Εσύ από ‘δώ, εσύ από ‘κεί. Το δημοτικό χωριστά. Το γυμνάσιο εδώ. Η μεγάλη ομάδα εδώ και θα αποτελεί την ομάδα των παραστάσεων. Αρχίζουν οι χοροί: και καλά και λάθος. Τα μαθήματα τελείωναν λίγο πριν φύγει το τελευταίο λεωφορείο για Αθήνα. Και δος του τροχάδην για να το προλάβω. Στην αρχή πάντα θα υπάρχουν γκρίνιες. Παλεύει το παλιό με το καινούργιο. Πρέπει να έχεις «αρχές», αλλιώς βράστα.

  Τα παιδιά άρχισαν να θέλουν τον νέο δάσκαλο. Το έλεγαν και στις φίλες τους. Άρχισαν να έρχονται και νέα πρόσωπα. Όπα-πάμε καλά. Άρχισα να δείχνω και ταγκό- και βαλς.
 
   Άρχισαν να γράφονται πολλά παιδιά και ….. μαμάδες, είχα πάρει καλή φήμη (η έξωθεν αυτού καλή μαρτυρία-που λένε). Κάναμε και τα γλεντάκια μας στα ρεμπετάδικα. Είχε πολλά τότε η Πάτρα.

  Τους ξεσήκωνα στα γλέντια και όλοι χαιρόμαστε. Πολλοί μαμαδομπαμπάδες ήθελαν να με γνωρίσουν από κοντά. Κάθε Σάββατο είχαμε «επισκέψεις». Παιδιά και δάσκαλος «δεμένοι». Και να ταξιδάκια στο εξωτερικό- είμαστε οι πρώτοι που πήγαμε στα ελληνικά χωριά της Κάτω Ιταλίας (Καλημέρα- Μαρτινιάνο- Μπάρι Νάπολι κ.λ.π.).

  Λεφτά για μουσικούς – ελάχιστα ή καθόλου. Είχαμε και παραστάσεις σε χωριά ή πόλεις της Πελοποννήσου. Μια φορά (δεν θυμάμαι που χορεύαμε;) γυρίσαμε στην Πάτρα, στις δυο τη νύχτα. Αρκετές φορές με φιλοξενούσαν τα παιδιά στο σπίτι τους.

  Κάποια στιγμή άρχισαν οι μεγάλες παραστάσεις στο Αρχαίο Ωδείο. Άλλος μπελάς εκεί, με τα ρούχα, τα αποδυτήρια, το
υς μουσικούς…..  Έφερνα και χορευτές από τα Μέγαρα (του Λ.Σ.Μ.), όταν δεν μας έφταναν οι δικοί μας. 


Τι να πρωτοθυμηθώ;

  Όμως το δέσιμο με τα παιδιά ήταν κάτι το πρωτοφανές. Ωραία γλέντια στην Πάτρα, αλλά και στα Μέγαρα. Γνωρίστηκαν Πατρινοί και Μεγαρίτες. Στα Μέγαρα μάθαμε να γλεντάμε Ελληνικά, έλεγαν. (ομολογία Πατρινών -  τους είχε φάει το πατρινό καρναβάλι – βλέπεις).
 

   Τριάντα - τόσα – χρόνια έχουν περάσει. Δεν νομίζω να με αντιπαθεί κανείς στην Πάτρα. Όλους τους συμπάθησα και τους αγάπησα. Περάσαμε και στενοχώριες, αλλά λίγες.

  Σε ειδική γιορτή το 2007 τιμήθηκε ο δάσκαλος. Μεγάλη υπόθεση. Οι κόποι σου δικαιώθηκαν. Το μυαλό όμως θυμάται.
 
   Άνοιξες ένα άλλο δικό σου σπίτι στην Πάτρα «και έκανες καλά παιδιά». Μεγάλη βοήθεια προσέφερε και η γυναίκα μου που στάθηκε δίπλα σε όλους.

  Μου αρέσει η Ελληνική οικογένεια, η Ελλάδα και οι ελληνικές παραδόσεις- κι ας γκρινιάζουμε.

  Το ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΠΑΤΡΩΝ έχει μέλλον.                                                        

  Δημήτρης (Τζίμης) Ηλίας                                                                                                   
Μάιος 2013