Νέα > Ηρώ Καλογεροπούλου - Επίτιμη Πρόεδρος Λυκείου των Ελληνίδων Πατρών

Ηρώ Καλογεροπούλου


(η ομιλία της κ Ηρώς Καλογεροπούλου κατά την ανακήρυξη της ως Επίτιμη Προέδρου του Λυκείου των Ελληνίδων Πατρών -
Κυριακή 08 Δεκεμβρίου 2013)


  Γεννήθηκα στους Αγίους Σαράντα στη Βόρεια Ήπειρο, σε αυτή την όμορφη πόλη στις 21/12/1929. Το πατρικό σπίτι  και περιουσία της οικογένειάς μας ήταν στην  Δρόβιανη. Ένα μεγάλο χωριό που έχει δώσει στην κοινωνία εκλεκτούς ανθρώπους (Στεφανόπουλος, Μπράτσικας, Λάππας κ.α.). Ο προπάππους μου και ο παππούς μου είχαν στην Πάτρα μεγάλα καταστήματα εμπορικά, όμως η αγάπη για την πατρίδα τους, νίκησε και ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους επενδύθηκε εκεί και φυσικά χάθηκε.

 Ήρθα στην Πάτρα το 1933. Εδώ στο σχολείο πήγα στο Αρσάκειο στο παλιό κτίριο στη Ρ.Φερραίου στην πρώτη τάξη. Από την Τετάρτη τάξη για το γυμνάσιο μεταφερθήκαμε στο καινούργιο κτίριο στη Μαιζώνος. Τελειώνοντας το γυμνάσιο πήγα εθελόντρια στον Ερυθρό Σταυρό. Εργάστηκα εθελοντικά στο Νοσοκομείο, στο Καραμανδάνειο, στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Στην Πρόνοια βοηθούσα όταν μας χρειάζονταν οι Κοινωνικοί Λειτουργοί. Στο Βρεφοκομείο και σε σπίτια που είχαν δώσει παιδιά να μεγαλώσουν από το Βρεφοκομείο. Διάβαζα παιδιά από το Στρούμπειο που δεν ήξεραν γράμματα οι γονείς τους. Είχαμε νοικιάσει μια αίθουσα κοντά στον Άγιο Αλέξιο. Είμασταν 5-6 φίλες.

  Ο πατέρας μου σκοτώθηκε από τις πρώτες βόμβες που έπεσαν στην πόλη το πρωΐ της Δευτέρας 28/10/1940 από τους Ιταλούς.

 
 
Παντρεύτηκα τον Αλκιβι
άδη Καλογερόπουλο, αποκτήσαμε δύο γιούς, το Δημήτρη και τον Κώστα.

  Την Ολυβία Ιγγλέση Σώκαρη την γνώριζα πολλά χρόνια πριν. Ήμασταν μαζί στην παιδική αδελφοσύνη. Ήταν κορίτσια που πήγαιναν στο νυχτερινό σχολείο του Μορφωτικού συλλόγου. Όταν πήρε το έχειν καλώς από την Αθήνα για την ίδρυση του Λυκείου Ελληνίδων Πατρών κάλεσε κάποιες κυρίες, 19 τον αριθμό, μεταξύ των οποίων και εμένα. Ήταν τα τακτικά μέλη. Το ημερολόγιο έγραφε 1976. Επίσης τότε έγινε και το πρώτο συμβούλιο και κάθε μια πήρε τους ρόλους της. Εγώ πήρε το κυρίως κομμάτι της ύπαρξης του Λυκείου των Ελληνίδων, δηλαδή το τμήμα των Ελληνικών χορών. Μου άρεσαν πολύ, θεώρησα καθήκον μου να βοηθήσω να μην χαθούν αυτοί οι υπέροχοι χοροί και τα τραγούδια που είναι η παρακαταθήκη της γενιάς μας, και δεν πρέπει να τα ξεχάσουμε, να χαιρόμαστε την ομορφιά των φορεσιών, του κάθε τόπου και τους χορούς τους. Οι χοροί και τα τραγούδια άλλωστε είναι οι τρόποι έκφρασης του λαού μας μέσα από το πέρασμα των αιώνων. 

  Όλα αυτά τα χρόνια που ασχολήθηκα με την παράδοσή μας, με βασάνιζε πάντα ένα ερωτηματικό. Μήπως όλη αυτή η αγάπη που δείχνουμε για τα δημοτικά μας τραγούδια, τις φορεσιές, τα ήθη και έθιμα, πηγάζουν μόνο από την αγάπη που έχουμε σαν Έλληνες και δεν έχουν και μεγάλη αξία για τους άλλους λαούς. Μήπως είμαστε δηλαδή «ψωνισμένοι» με τα δικά μας δημοτικά τραγούδια και μεγαλοποιούμε τα πράγματα; Άρχισα να το ψάχνω. Σας πληροφορώ, εκτός από μερικούς ντόπιους κομπλεξικούς, η διεθνής μουσική και πνευματική κοινότητα όχι μόνο εξυμνεί την Ελληνική δημοτική μουσική παράδοση, αλλά την κατατάσσει στα μεγαλύτερα έργα τέχνης της παγκόσμιας ιστορίας. 

  Ας αρχίσουμε από τον δικό μας σπουδαίο ποιητή και νομπελίστα, Οδυσσέα Ελύτη. Λέει λοιπόν ότι: «καμιά επανάσταση, ούτε στην τέχνη, ούτε στη ζωή, δεν έχει περισσότερες ελπίδες επιτυχίας, από εκείνη που χρησιμοποιεί για ορμητήριό της, την ΠΑΡΑΔΟΣΗ !!!!»     

  Ο μέγιστος Γερμανός πνευματικός ηγέτης (έχει και τέτοιους ηγέτες η Γερμανία), Γκαίτε, είναι γνωστό ότι όχι μόνο γνώριζε αλλά και εμπνεύστηκε από τα δημοτικά μας τραγούδια και σε συγκέντρωση στο σπίτι του στη Φραγκφούρτη, Αύγουστο του 1815, μπροστά στους μεγαλύτερους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής, είπε: «εάν μπορούσα να γράψω έστω και ένα Ελληνικό δημοτικό τραγούδι θα απέρριπτα ότι έχω γράψει μέχρι σήμερα» και συνέχισε λέγοντας «τα Ελληνικά δημοτικά τραγούδια. είναι τόσο λαϊκά, τόσο επικά και τόσο λυρικά, που αντίστοιχα δεν υπάρχουν στον κόσμο», είπε επίσης: «κάθε φορά που διάβαζα το Ελληνικό τραγούδι (το μοιρολόϊ του χάρου), ξύπναγαν μέσα μου όλες οι ψυχικές, πνευματικές και ηθικές δυνάμεις». Και συνεχίζει: «Είναι κείμενα με τις υψηλότερες αξιώσεις της τέχνης». Και κάτι που είναι και επίκαιρο… «Το ενδιαφέρον που δείχνουμε για την τύχη και τον αγώνα των Ελλήνων, επηρεάζεται από την εκτίμηση που δίνουμε στην έκδοση των ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ τους!!!!!!!». Τώρα καταλάβατε γιατί είπα πιο πάνω για ντόπιους κομπλεξικούς!!.

  Αυτούς τους θησαυρούς της παγκόσμιας κληρονομιάς, θέλω να πιστεύω ότι ταπεινά υπηρέτησα μέσα από το Λύκειο των Ελληνίδων.

  Έφθασα μέχρι εδώ 37 χρόνια στο Λύκειο, σε ευχαριστώ Θεέ μου που με αξίωσες να τη ζήσω αυτή την εμπειρία και να γνωρίσω και να αγαπήσω όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους. Είμαι ήσυχη γιατί παραδίδω αυτό τον θησαυρό σε σωστά χέρια. Μου επιτρέπετε μια μικρή υπενθύμιση στα νιάτα. Μπορείτε να αλλάξετε απόψεις, μην αλλάξετε όμως τις αρχές σας. Μπορείτε να αλλάξετε τα φύλλα ή να κόψετε τα κλαδιά από ένα δένδρο. Κρατήστε όμως άθικτες τις ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ..

  Επίσης αισθάνομαι την ανάγκη, σαν μάνα που απευθύνεται στα παιδιά της –γιατί έτσι σας νοιώθω-, σαν παιδιά μου, (αντί για δυο παιδιά που γέννησα, με την αγάπη που μου δείξατε, με κάνατε να αισθάνομαι σαν… πολύτεκνη).

  Για τις δύσκολες μέρες που περνάει ο τόπος μας, να σας πω ότι είμαι άνθρωπος μιας γενιάς που βγήκε μέσα από πραγματικές καταστροφές (πολέμους- εμφύλιο- πείνα- φτώχια- εξαθλίωση), και είμαι περήφανη για την γενιά μου, μια γενιά που στο άκουσμα του πολέμου, το 1940, δεν το έβαλε στα πόδια ούτε κρύφτηκε αλλά το βίωσε σαν γιορτή και έτρεξε στη κυριολεξία να καταταγεί στο στρατό να πολεμήσει με χαρά και ενθουσιασμό. Εμείς που μείναμε πίσω, με τον ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ μας που τον κρατήσαμε ψηλά και μετά τον πόλεμο, βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον, ο καθένας από την θέση του, στοχεύοντας σε δυο βασικά σημεία: στη ΜΟΡΦΩΣΗ και στο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ένα κομμάτι του είναι και οι παραδόσεις μας Αυτές που υπηρετούμε όλοι μας στο Λύκειο των Ελληνίδων. Εκεί πάτησε το Έθνος και αναγεννήθηκε από τις στάχτες του και όχι τα χρήματα που μας έδωσαν (βλέπε έδεσαν) οι «σύμμαχοί» μας. Και για του λόγου το αληθές, για τη σημασία του πολιτισμού και της διαχρονικότητάς του, θα σας παραθέσω τα λόγια του μέγιστου φιλέλληνα ποιητή, του Βίκτωρος Ουγκώ: 

 «.. χορτάρι φυτρώνει στα έξι σκαλοπάτια του βήματος που μίλαγε ο Δημοσθένης και ο Κεραμεικός είναι ένα φαράγγι γεμάτο μάρμαρα και σκόνη που ήταν το παλάτι του Κέκροπα. Ο ναός του Θησέα ανήκει στα χελιδόνια και οι κατσίκες βοσκούν πάνω στην πνύκα. Η Ελληνική ιδέα είναι ζωντανή, η Ελλάδα είναι Θεά. Το να είσαι ένα ταμείο είναι κάτι που περνάει, το να είσαι όμως σχολή, είναι κάτι που διαρκεί!!!».

  Επενδύστε λοιπόν στις ΑΞΙΕΣ, στη ΜΟΡΦΩΣΗ και στα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ και όχι στα υλικά αγαθά. Μόνο έτσι θα νικήσει η γενιά σας την κρίση. 

  Σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ από καρδίας. Γιατί μόνο με την καρδιά βλέπεις σωστά και επιλέγεις σωστά. Όταν ψάχνεις με τα μάτια πάντα η ουσία σου ξεφεύγει. Άλλωστε η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν. 

  Αυτή τη πεποίθηση κρατώ για τη συνέχεια και με αυτή τη πεποίθηση, αποδέχομαι την μεγάλη τιμή που μου κάνατε σήμερα.


ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.


Ηρώ Καλογεροπούλου
Ιδρυτικό Μέλος και Επίτιμη Πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Πατρών.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε.